Uczennica Szkoły Podstawowej im. Wojska Polskiego w Mroczy 3 grudnia 2013r. wzięła udział w uroczystej gali laureatów Wojewódzkiego  Interdyscyplinarnego Konkursu Literackiego Obrazy bydgoskich mistrzów malarstwa w literackich odsłonach oraz Młody scenarzysta. Konkurs otrzymał wsparcie w postaci BYDGOSKIEGO GRANTU OŚWIATOWEGO. Patronowała mu Szkoła Podstawowa im. Arkadego Fiedlera nr 56 w Bydgoszczy.
     Spośród prac napisanych przez uczniów mroteckiej podstawówki wybrano te,  które wyróżniły się poziomem językowego kunsztu oraz literacką wyobraźnią. Autorki, Jagoda Jasińska oraz Magdalena Kujawa, zasłużyły na wyróżnienie i szansę konkurowania z młodymi pisarzami województwa kujawsko- pomorskiego. Ich teksty stały się finalnym „produktem” kilku etapów pracy pod opieką p. Justyny Misterkiewicz – Hamowskiej, bowiem zadanie polegało na kreatywnej interpretacji dzieła bydgoskiego malarza. Natomiast konkurs Młody scenarzysta pozostawiał pisarzom „wolną przestrzeń”. Jagoda Jasińska za wariację teatralną opartą na motywach życia Karola Wojtyły pt. Każdy może zostać świętym została wyróżniona spośród blisko sześćdziesięciorga uczestników. Udział w konkursie interdyscyplinarnym zakończył się dla wspomnianej uczennicy wielkim sukcesem. Opowiadanie pt. Ku światłu zainspirowane obrazem Jerzego Puciaty z cyklu Ku światłu wyniosło ją na podium. Uczennica zajęła II zaszczytne miejsce w kategorii szkół podstawowych. Jury podkreślało, że liczba nadesłanych prac (~60) i ich poziom przerósł oczekiwania.
      Nagrodzone „jagodowe” opowiadanie wyróżnia wyjątkowo czytelna integralność filozoficznej treści wypływającej z obrazu bydgoskiego malarza z futurystyczną wizją przyszłości ujętą w karby słów wydobytych z wyobraźni wszechstronnie uzdolnionej piątoklasistki.
A zresztą... niech dzieło przemówi samo...

  Ku światłu...

-To ja! Futura! Obudź się! Widzisz mnie?! Ty mnie nie widzisz! Ty mnie nie widzisz! Ty mnie naprawdę nie widzisz! (...)
     Był zimny poranek 3013 roku. Obudziłam się i przez moje krucze trawiaste rzęsy ujrzałam ciemność. Otaczała mnie mgła i nie widziałam już swojego pokoju, tylko obcą przestrzeń. Spostrzegłam, że cały świat pokryty jest płynącą chmurą gęstej mgły. Słyszałam, że ktoś mnie woła. Głos dobiegał jakby z oddali, ale jednocześnie wpadał do uszu z niezwykła siłą. Byłam całkiem osamotniona, nikogo nie widziałam i nikt mnie nie widział.
-Ludzioty nie mają żadnych uczuć, każdy myśli tylko o sobie..., aby przetrwać- pomyślałam. Wtedy zrozumiałam, co to strach. Poczułam suchość w ustach, zadrżałam niczym listek na wietrze, niczym bezwładna galareta z tym, że ta miała gorzki smak. Moje dłonie zaczęły oblewać się kroplami lęku. Bardzo mocno rozbolał mnie brzuch. Kiedy spojrzałam w dół, zobaczyłam kurczącą się Ziemię. Cała planeta wyglądała jakby miała za chwilę zniknąć. Na szczęście w nielicznych miejscach przez ciemne chmury przebijały się promienie światła. Zaczęłam za nimi podążać. Czułam się, jak postać z gry komputerowej ścigana przez przerażające potwory. Biegłam ogarnięta straszliwym niepokojem, ponieważ w każdej chwili z zawiesistej jak zupa mgły mógł wyskoczyć cyberzwierz, który tylko czekał na moment mojej dezorientacji, by mnie pożreć. Po jakimś czasie zaczęłam zbliżać się do Ziemi i znalazłam się w dziwnym lesie, w którym drzewa wychylały się niczym neonowe pulsujące kwadraty różnej wielkości. Liście spadały z nich, tyle że wyglądały jak klocki lego w szaroburym kolorze. Zza pnia niebosiężnego drzewa zobaczyłam kształt przypominający cień wysokiego pnia. Chwilę później okazało się, że nie pomyliłam się. Był to demon ognia - Tritanus. Zaczął podpalać las. Wtedy zrodziła się we mnie obawa, że cała Ziemia może stanąć w płomieniach! W myślach powiedziałam do siebie, że nie mogę do tego dopuścić i krzyknęłam niczym lew: - Przestań! Demon tylko zaśmiał się szyderczo i wrócił do niszczenia świata. W pewnym momencie jednak odwrócił się w moją stronę i przemówił w dziwny a zarazem niezwykły sposób: - Ęnatsezrp oklyt ydetw, ydg zseżakop im ćśołim1. Nie wiedziałam, co mam robić. Z każdą chwilą ogień rósł. W niektórych miejscach zamiast żaru pojawiały się wielkie i gęste, czarne plamy, z których dochodziły jęki i wołanie o pomoc. Słysząc to wszystko, rozpłakałam się i poczułam przeraźliwy smutek. Niemoc zawładnęła mną! Kiedy doszło do mnie, że tracę pod nogami świat, serce ścisnął głęboki żal. Gdy łzy zaczęły spadać jak krople deszczu na suchą ziemię, nagle … wszystko dokoła nabrało barw! Ziemia się rozstąpiła, a Tritanus został przez nią pochłonięty!
-To ja, Ula! Jagoda! Obudź się. Widzisz mnie? Czy mnie nie widzisz?
- dobiegło z głębi metafizycznego tunelu.
To najwyraźniej senna wizja ewentualnego przyszłego życia – powiedziałam do siostry Uli po przebudzeniu. Czułam potrzebę i obowiązek opowiedzieć jej, co wiedziałam „po drugiej stronie lustra”. Przecież to znak, czas przetrzeć oczy, ratować choćby skrawki świata na miarę swoich możliwości. Blask światła zza okiennic nie zatarł ostrego widzenia snu. Spojrzałam na reprodukcję dzieła Jerzego Puciaty wiszący nad moim łóżkiem. Oto kolory, kształty, przestrzenie, cienie                           z mojego snu. Oto lęki i nadzieje. Obraz wdarł się w przestrzeń „jagodowych” neuronów.   Hmm... mimo wszystko uwielbiam taniec kolorów na tym obrazie. Zostanie przy mnie.
      Byłam w moim pokoju. Na szczęście to był tylko zły sen - kalendarz wyraźnie wskazuje - jest 2013 rok.
  

,,Przestanę tylko wtedy, gdy pokażesz mi miłość’’

 

                                                                 Jagoda Jasińska
Szkoła Podstawowa im. Wojska Polskiego  w Mroczy,,Przestanę tylko wtedy, gdy pokażesz mi miłość’’

Praca zainspirowana metafizycznym malarstwem
pana Jerzego Puciaty;  obraz z cyklu Ku światłu.

/Materiał: Justyna Misterkiewicz-Hamowska/